Sen benim en nadide tiryakiliğimdin.
Rehavi makamından bir ezgiymişçesine üflerdim,İçime çektiğim dudaklarını
Kururdu sensizlikten, serap bahçelerinde çiçek açan ağzım.
Sanrılarım gerçeklerinin kesitleriydi adeta o sıralarda.
Sanki ayna tutulmuştu yorgun gecelerimizin üzerine.
Sabıkalarımın ablukasında sana tutundum.
Ay tutulmuştu, ben de aya tutuldum.
Yutkunamadıklarım tuzluydu, şekeri düşmüştü hayallerimin gece vuran tepelere.
Düşen sadece onlar değildi. Kızıla çalan gözlerinden iki parça da biz düştük:
Ben ve berraklığıyla abdest aldığım gözyaşların.